Productieleider Barbara: ‘Kom je aan mijn mensen, dan kom je aan mij’

Wanneer Barbara Bulota haar mouwen opstroopt, zie je op haar rechteronderarm in sierlijk schrift de namen van haar twee kinderen staan. Die namen zijn binnen Spirotech allesbehalve een geheim, want ze stroopt haar mouwen dagelijks op. In elk geval figuurlijk; ze pakt graag aan. Van mauwen met ‘au’ moet ze trouwens niets hebben. ‘Niet l*llen, maar bakken vullen’, is haar motto. Met Barbara tegenover je weet je precies waar je aan toe bent.

Barbara krijgt dagelijks heel wat vragen op zich af gevuurd. Maar de eerste vraag van de ochtend is bijna altijd dezelfde: ‘Heb je al koffie op?’ Als het antwoord daarop ‘ja’ is, is de kust veilig. Bij elk ander antwoord kun je misschien beter nog even een rondje lopen of je mail bijwerken. “Ik ben zeker geen ochtendmens”, lacht ze. “Ik ben hier elke dag een half uur vóórdat mijn werkdag om acht uur begint, om te kunnen acclimatiseren. Na twee koppen sterke koffie ben ik er klaar voor.”

De weg van de minste weerstand kiest de geboren Arnhemse niet snel. Zelf moest ze trouwens ook flink wat hordes over, als kind al. “Mijn jeugd was niet heel makkelijk, maar ik zie het nu als iets positiefs. Omdat ik al van jongs af aan moest knokken, ben ik sterk geworden. Ik weet waar ik naartoe wil en daarvoor moet alles aan de kant.” Dat liet ze zelf zien. Ze kwam in 2008 binnen als montagemedewerker, zag kansen en pakte die. En nu is ze dus productieleider. Ze is het bewijs dat je bij Spirotech ver kunt komen, met wilskracht en de juiste instelling.

Voor haar team gaat ze door het vuur. “Kom je aan mijn mensen, dan kom je aan mij.” Ze omschrijft haar team als een hechte familie. “We helpen elkaar. Niet zo lang geleden moesten we een paar uur overwerken om ons werk af te krijgen. Iedereen die kon bleef, zonder mopperen. We lieten eten komen en maakten ons werk af, waardoor we op tijd konden leveren. En nog een ander voorbeeld: we gingen een keer met het bedrijf naar de Efteling. Iemand kon de eigen bijdrage niet missen. De rest van het team legde het geld bij elkaar, zodat die persoon toch mee kon. Dat zegt eigenlijk alles.”

Ook al voelt het binnen haar werk als familie; de mensen die het meest voor haar betekenen zijn haar man en hun tienerkinderen Julius en Jaylin. “Ik ken mijn partner vanaf het moment dat ik begin twintig was en net in Helmond woonde. Ik was met vriendinnen in het café en hij was daar ook.” Een gezellig kennismakingsgesprek zat er niet meteen in. “Hij komt uit Litouwen en was toen een paar maanden in Nederland voor seizoensarbeid. Hij sprak geen Engels en geen Nederlands, alleen Litouws en Duits. Maar die talen sprak ik niet. Gelukkig heeft hij een talenknobbel, en had hij een vertaalboekje. Zo konden we elkaar begrijpen. En nu zijn we ruim twintig jaar en twee prachtige kinderen verder!”

Geen ontsnapping

Barbara heeft ’s morgens misschien wat tijd nodig om op gang te komen. Maar zijn de eerste koffies achter de kiezen, dan stáát ze haar mannetje en is ze niet te stoppen. Hoewel… “Het is echt niet zo dat ik ’s avonds nog vol energie ga sporten. Daar heb ik ook geen tijd voor, met twee fanatiek dansende tieners in huis en een druk leven. Ik ben blij als het acht uur is en ik een mooie misdaad- of politieserie op Netflix op kan zetten. The Blacklist, Breaking Bad of Prison Break vind ik geweldig.”